İnsanlar bana “tek başına dört uygulama yapmak nasıl bir şey” diye sorduğunda hep aynı şeyi düşünürüm: en zor kısım kod değildi. Optionals’ı, SwiftData’yı, ARKit’i öğrenmek zaman aldı ama hepsi çözülebilir problemlerdi. Asıl zor olan, hiç kimseye danışamadan karar vermek.
Bir ekipte çalışsam, bir özelliğin gerekli olup olmadığını, bir tasarımın doğru olup olmadığını tartışabileceğim insanlar olurdu. Ben her kararı tek başıma veriyorum. Bazen bir düğmenin rengini seçmek için yarım saat harcadığımı fark edip kendime kızıyorum, ama danışacak kimse yok, sonunda kendi sezgime güvenmek zorundayım.
Yalnızlık gerçek bir şey
Akşamları herkes uyurken tek başına Xcode’da bir hatayı ararken, bazen “bunu neden yapıyorum” diye düşündüğüm oluyor. Bir ekip arkadaşının “sen de mi bu hatayı buldun” diyeceği bir an yok. Stack Overflow ve forumlar yardımcı oluyor ama bir insanla gerçek zamanlı konuşmanın yerini tutmuyor.
Bulduğum çözüm
Zamanla birkaç indie geliştirici arkadaş edindim, çoğu online. Haftada bir kısa mesajlaşmalarımız oluyor, ne üzerinde çalıştığımızı paylaşıyoruz. Bu, ekip çalışmasının yerini tutmuyor ama en azından tamamen tek başıma olmadığımı hissettiriyor. Belki bir gün gerçekten bir ekip kurarım, ama şu an bu yalnızlığı işin bir parçası olarak kabul etmeyi öğrendim.